9 лютага адзначаецца дзень бяспечнага інтэрнэту… Вы ў адказе свае слова, спадарства, нагадвае сусветная супольнасць… Дэвіз-заклік сённяшняга дня заклікае карыстальнікаў “задумацца, перш чым зьмяшчаць у сетцы якую-небудзь інфармацыю ці адпраўляць паведамленьні”.
Думаем... Усё, што звязана з віртуальнымі тэхналогіямі, актульна для беларусаў…
( Read more... )

З песні слова не выкінеш – кажуць у народзе… Беларусы – калісьці – шмаааат спявалі…
Нам без песень не пражыць і ў 21 стагоддзі, вырашылі ў Смалявіцкім раёне Менскай вобласці – і штомесяц уганароўваюць працаўнікоў сельскай гаспадаркі, якія вызначыліся асаблівым стараннем і выдатнымі поспехамі. Напэўна, адной добрай зарплаты як стымула для далейшай адданай працы ім недастаткова… Ці зарплата недастаткова добрая? Пытанне прынцыпова важнае, аднак ідэалагічны аддзел мясцовага райвыканкама яго праігнараваў і палічыў, што менавіта песнямі стымулюецца паспяховая праца ў сельскай гаспадарцы.
( Read more... )

Так сталася, што нарадзілася і жыву ў мястэчку Залесьсе на Гарадзеншчыне… Так сталася, што менавіта тут пражыў дваццаць цікавых год на пачатку 19 ст. палітык і кампазытар Міхал Клеафас Агінскі... І менавіта тут напісаў свой знакаміты палянэз “Разьвітаньне з Радзімай”.

Стары палац роду Агінскіх патанае ў сьнезе. Забіты (дошкамі), забыты (людзьмі), закінуты (дзяржавай). Сьцены і дах — тое, што ад яго засталося. Дах — гэта надзея. Надзея на ажыўленьне пасьля стадыі бясконцай рэстаўрацыі… Надзея на рэстаўрацыю, а ня хуткасны эўрарамонт а-ля Нясьвіж…

Ноч. Дрэвы старога парку выгінаюцца пад ветрам у жахлівых танцах… Месяц сьвеціць у забітыя дошкамі вокны палаца… Прывід князя Міхала сеў у прывідны фатэль, запаліў вогнішча ва ўяўным каміне і… застаўся. Маёнтку патрэбен гаспадар. Маёнтак стаміўся ад прыхадняў.

Палянэз — сэрца Беларусі. І яму балюча…

Зьявіўся добры гаспадар у маёнтку Агінскіх, які адновіць выкшталцоны стыль былых Паўночных Афінаў, — вось пра гэта было б цудоўна напісаць напрыканцы 2010 году!

Цуды час ад часу здараюцца… На іх нельга разьлічваць, але можна — верыць!
http://www.svaboda.org/content/article/1915967.html

Напярэдадні новага года ўсе чакаюць цудаў і перамен… Чамусьці… Чакаюць, чакаюць, чакаюць… І крыўдзяцца на іх адсутнасць.
Сама атмасфера свята спрыяе… цеплыні. Елка, шампанскае, мандарыны і смачныя пахі з кухні – дзіцячыя асацыяцыі, настальгія…
Падарункі. Госці. Падрыхтоўка-сервіроўка-усе ўпрыгожыліся і селі за стол. Хуценька, хуценька, каб усё паспець!Стары год праважаем і сустракаем - новы. Дванаццаць на гадзінніку, б’юць куранты (ці штосьці іншае, што каму падабаецца!), а цуды…
Дзе ж яны, цуды? Не прыйшлі, не з’явіліся. Зноў падманулі. Пачуццё ўзнёсласці змяняецца пачуццём татальнай пустэчы ды адзіноты. Святочна прыбраны стол – бруднымі талеркамі. Якія яшчэ трэба мыць…
Дзе ж цуды? Іх зацерушыла чысцюткім белым снегам. Прымарозіла ўжо кадным марозікам… Зацягнула лядком… Яны патанулі ў дзіцячым смеху, звоне келіхаў, галасах сяброў ды каханых, выбуху фееркаў, бляску бенгальскіх агеньчыкаў.
Усё гэта і ёсць - цуд. Ваш. Адзіны і непаўторны. Унікальны. А вы – не заўважалі столькі год запар…
Можа, сёння атрымаецца? Убачыць, адчуць і зразумець. Новы год. Новы цуд.

Ноччу ў нядзелю прыехала з Беласточчыны... На Бязмежжы было бязмежна здорава, але пісаць аператыўна ў ЖЖ зноўку не атрымліваецца :( У галаве яшчэ і сёння - цікавыя людзі (я ўжо сумую па вас, спадарства!) і цікавыя мясціны :)

Спасылка пра імпрэзу:
http://www.racyja.by/news/materyyaly/kultura/22788.html

І фота...

Забароненая кніга пра нашы рэаліі? Інакш - навошта забараняць? Да стылю сп. Марціновіча можна ставіцца па-рознаму, але... Значыць, ён не памыліўся. Факт:)

http://martinovich.livejournal.com/21732.html?view=302564#t302564

Асабіста я паспела замовіць і прачытаць... Цікава. Канцоўка ўражвае. Страшна... Страшна цікава, што з намі будзе далей:)

3 снежня адзначаецца Міжнародны дзень інвалідаў… Па вялікім рахунку, гэта нагода паразважаць пра людзей, якія чымсьці непадобны на іншых.
Хтосьці не можа бачыць яркіх і шэрых колераў нашай планеты, нашай краіны. Хтосьці – чуць прыгожых і не вельмі гукаў ды мелодый. Хтосьці – свабодна перамяшчацца ў прасторы. Хтосьці, на жаль, не можа вучыцца і працаваць з-за інтэлектуальных праблемаў, але!
( Read more... )

Госьця ранішняга эфіру “Свабоды” інвалід зь дзяцінства, філёляг і журналістка Дар’я Ліс. Мы спыталіся ў яе, што трэба зрабіць ў Смаргонскім раёне і яе родным Залесьсі для таго, каб людзі з абмежаванымі магчымасьцямі адчувалі адсутнасьць бар’ераў...

http://www.svaboda.org/content/article/1893742.html

Пра імёны
Жыў сабе на свеце хлопчык Алесь. У невялікай утульнай хаце вокнамі на захад і ўсход. Такое імя яму далі бацькі, што вельмі любілі сваго хлопчыка. Называлі падчас ласкава - Алесік.
У Алеся былі сябры і суседзі. Усе ведалі, як яго завуць. Дарослыя… Але аднойчы Алесь пабіўся з пацанамі з суседняй вуліцы – і тыя раптам забыліся пра існаванне яго сціплай асобы. Поўны ігнор. Пакаранне маўчаннем свайго кроўнага ворага. Праз нейкі час успомнілі. І сталі называць Сашам. Алеся гэта жудасна крыўдзіла.
( Read more... )

Хлопчык Дзіма засумаваў, бедны, у вялікай халоднай кватэры. І вырашыў запрасіць гасцей з двара свайго “ворага” і канкурэнта па хлапечых гульнях, з Сашынага двара…
Саша, суседскі хлопчык, запрашаў пацоноў з Дзімавага двара вельмі часта. Тыя перыядычна збіраліся ў яго, каб пачаставацца цукеркамі-прысмакамі. Саша лічыў, што з ім проста цікава пагуляць, але насамрэч гуляць з ім было складана, бо ён шкадаваў цацак для іншых…
( Read more... )

На Беларусі – лістапад… Холадна. Жоўта-чырвоныя лісцікі амаль зніклі… Падступаюць маразы. Напэўна, гэта самы складаны час года – лістапад-пачатак снежня. Яркія фарбы знікаюць, а радасныя святочныя клопаты яшчэ так далёка…
Шэрань і малая колькасць святла штурхаюць да сумных думак. Да таго ж сучасныя рэаліі не дадаюць аптымізму: адзін свіны грып чаго варты! У краіне пануюць невясёлыя настроі стрэссы. Моцы катастрафічна не хапае, так і хочацца простаму грамадзяніну легчы на канапу ды нічога не рабіць… Прывітанне, спадарыня дэпрэсія?!
( Read more... )

Шэрыя і халодныя восеньскія дні. Дзяды… У такі час міжволі ўспамінаеш сваіх продкаў: тых, каго ведаў, і тых, пра каго адно чуў расповеды.
Мой дзед Валодзя нарадзіўся старэйшым сынам у сям’і, дзе было дванаццаць дзяцей. Месца нараджэння – горад Херсон. Там сям’я была ў “бежанцах”. Эвакуіравалася падчас першай сусветай вайны з невялікай заходнебеларускай вёсачкі Міхневічы. Вёсачкі каля царквы, над рэчкай.
Праз пяць год вярнуліся ў родныя мясціны. Дзеда доўга дражнілі “хахлом”, бо звык размаўляць па-ўкраінску.
( Read more... )

...А ў маіх бацькоў сёння - дзень вяселля! 29 год таму яны ажаніліся якраз 31 кастрычніка, не ведаючы пра гэту "фішку" (каб і ведалі, то наўрадці б змянілі свае намеры:)))))))) Здорава - на планеце ёсць дзе такія супярэчлівыя, але жудасна-абаяльна-цікавы паненкі, як мы з сястрой Сашкай:))))))))) хтосьці не рады?! прылячу на веніку і пераканаю, што... дарма:) вельмі нават:))))))

ВЫСШЕЕ ОБРАЗОВАНИЕ ДЛЯ ИНВАЛИДА-КОЛЯСОЧНИКА

Вузов, приспособленных для обучения людей с ограниченными физическими возможностями в нашей стране практически нет
Детский сад — средняя школа — университет. Логичная цепочка для обычного гражданина нашей страны… Что делать, если вы немного «выбиваетесь» из рамок? Если вы отличаетесь от обычного гражданина способом передвижения?

Всего лишь коляска… Факт. Но факт упрямый. Что делать? Детский сад меняем на бабушек-дедушек-родителей. Школа — на дому. Университет — … С этим сложнее. Вузов, приспособленных для обучения людей с ограниченными физическими возможностями, в нашей стране практически нет. Тем не менее люди учатся, работают. Кто, где, как? Возможность трудоустройства?

Далей можна прачытаць тут:

http://sn-plus.com/component/content/article/35-glavnie-sobitiya/257-2009-10-28-21-10-11.html

Адзінота ў 21 стагоддзі набывае своеасаблівыя колеры і адценні. Калі вы не сустрэлі сваю другую палову ў пясочніцы дзіцячага садочка, а пасля сканчэння універу сталі тыповым працаголікам, вам прыдзецца цяжка. Тым больш, калі патрабуецца беларускамоўная палавінка. Праца – дом – праца - дом… Дома – інтэрнэт, і гэта – шанец зрабіць сваё жыццё больш цікавым, знайсці цікавых суразмоўцаў і сяброў. ( Read more... )

Сяброўка прыехала ў адпачынак і мы (пасля размоў пра ўсё на свеце і кавы)пайшлі гуляць у парк Агінскага. Мм, як у старыя-добрыя часы:) Ішлі па ліпавай алеі, фоткаліся, спрачаліся аб спосабах рэстаўрацыі маёнтка, разважалі, ці праўда, што ў палаца з'явіўся фундатар-алігарх. Быццам з Англіі... І адначасова вымавілі: "Цікава (ты не ведаеш?), колькі яму год?!" І вырашылі, што (пры любых раскладах!) здорава было б пабачыць дзівака, які вырашыў звязацца з нашымі бюракратычнымі парадкамі:) Змерзлі, алігарха, зразумела ж, не сустрэлі... Толькі экскурсію адпачываючых з санаторыя "Вяжуці", якую праводзіў Сяргей Іванавіч Верамейчык.
Лісточкі завіхурыў вецер. Агінскі ў такое надвор'е, пэўна ж, сядзеў ля каміна - цяпер тут не засталося ніводнага - і піў глінтвейн:))))))))))))))))

Яшчэ пару год таму беларускі горад Астравец быў звычайным правінцыйным райцэнтрам. Памежным. Ціхім. Бесперспектыўным. Цяпер ён стаў ледзь не зоркай журналісцкіх рэпартажаў. У Астравеччыны з’явілася перспектыва. Ядзерная. Проста хтосьці наверсе аднойчы вырашыў, што нашай краіне патрэбна АЭС. Калі штосьці ў Беларусі вырашаецца наверсе, гэта цяжка абмяркоўваць. З часоў вольнасці ў межах ВКЛ і Рэчы Паспалітай прайшло вельмі шмат часу: беларусы зусім забыліся, што такое дыспут, дыскусія. Хай сабе і ў сярэднявечным стылі. ( Read more... )

Беларусь была краінай замкаў – стала краінай разбураных замкаў… “Тут і цяпер” яе называюць краінай паэтаў і самых прыгожых жанчын на планеце. Магчыма! Толькі здараюцца такія рэчы, пасля якіх разумееш, што мастакі слова і прыгажуні не ратуюць сітуацыю, а вось адсотак манкуртаў насамрэч уражвае. Адсотак манкуртаў у агульнай народнай масе супярэчлівай і (не аспрэчыш!) цікавай краіны ў цэнтры Еўропы перавысіў пэўную мяжу.
Восенню 2008 года ў горадзе Вілейка быў усталяваны вялізны помнік-валун Расціславу Лапіцкаму - антысавецкаму падпольшчыку, змагару за незалежнасьць Беларусі. Маладому прыгожаму беларусу, які любіў сваю краіну і не лічыў ёй СССР… ( Read more... )

"Дзеяслоў" № 41
Непалітычнае забойства
аповесць

( Read more... )